ΣΠΥΡΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ
Κάθε φορά που χρειάζεται
να πάω να ψηφίσω έχω στο μυαλό μου
- ΑΝ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΛΛΑΖΑΝ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ
- Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΕΛΑΤΤΩΜΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ Μπρέχτ.
Σήμερα όμως πρέπει να
συνεκτιμήσουμε και τις τρεις παραμέτρους
που όπως έλεγε
Ο Λένιν συνιστούν εξ
αντικείμενου ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.
Αυτές είναι :
- Όταν ο λαός δεν μπορεί να κυβερνηθεί με το παλιό τρόπο
- Έχουμε ραγδαία εξαθλίωση του
- Υπάρχει κίνηση των μαζών
Μια λοιπόν που δεν
κάνουμε ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ λόγω ανυπαρξίας
ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ ας κάνουμε ΕΚΛΟΓΕΣ!
Επειδή πρέπει να
κεφαλαιοποιήσουμε τους αγώνες που ήταν
πρωτόγνωροι αλλά
και να τιμήσουμε τους
νεκρούς των αγώνων και της κρίσης
πρέπει να ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ
ΥΠΕΡΨΗΦΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΔΥΟ ΚΟΜΜΑΤΑ
ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ
ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ( Κ.Κ.Ε. και ΣΥΡΙΖΑ.) ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ
ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΕΧΤΑΡΙΣΜΟ ΚΑΙ
ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΟ
ΡΕΦΟΡΜΙΣΜΟ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε
στο ΣΥΡΙΖΑ ότι τουλάχιστον δε σπέρνει
την ηττοπάθεια.
Και έχει πολιτική
πρόταση για αυτές τις εκλογές.
Θέλω να πω μια σκέψη
και για τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οχι μόνο,
Το σύνολο της
εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς θα έπρεπε
να βρει το τρόπο
ώστε να εχουν
κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και να
συμβάλουν στο να μην
σχηματιστεί κυβερνηση
απο ΠΑΣΟΚ και ΝΔ
ΣHMEIΩΣΗ
Με την αύξηση των ΚΚΕ
και ΣΥΡΙΖΑ θα διαμορφωθούν συνθήκες
και για
άλλη κυβέρνηση και
σύγκρουση με την ΕΕ
Έξη του Μάη Κυριακή χρέος μου είναι και τιμή
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα δώσω το ψηφοδέλτιό μου να σταυρώσουν
Οι μύριοι εκτελεσμένοι των ναζί
Οι απολυμένοι απ’ τη δουλεία τους οι χιλιάδες
Οι άστεγοι που οι τράπεζες τους πήραν τη σκεπή
Τα παιδιά με της πείνας τις ζαλάδες.
Το εκατομμύριο οι άνεργοι
Οι αυτόχειρες που δεν αντέξαν τη ντροπή
Θύματα νέας σκλαβιάς με ίδιους εφιάλτες κι αφεντάδες
Κι ας μη ταράζονται των στίχων οι εκλεκτοί
Αν το πολιτισμού πολίτες είναι και το πιστεύουν
Πως κατεβάζω τάχα την τέχνη στη βρώμικη πολιτική
Ας πάψουν πια οι ρίμες μας τους λύκους να χαϊδεύουν
Στρατής
Έχω δύο ενστάσεις:
ΑπάντησηΔιαγραφή1) Κίνηση των μαζών. Τι κίνηση και ποιων μαζών είναι το ερώτημα. Οι συγκεντρώσεις που έγιναν το τελευταίο χρόνο είχαν το μαζικό στοιχείο, ως προς τον όγκο τους, αλλά όχι προς τη σχέση μεταξύ των μελών τους. Οι συμμετέχοντες ήταν κυρίως ΑΤΟΜΑ κινητοποιημένα από αγανάκτηση και κατέβαιναν
χωρίς ταξική ή ιδεολογική ταυτότητα. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων - δεν τους συνέδεε μεταξύ τους, τίποτε άλλο από την οργή. Αυτές οι μάζες είναι ασταθείς (γι' αυτό και εξαφανίζονται όπως εμφανίζονται - κάθε λίγο και λιγάκι). Είναι ευάλωτες σε ιδεαλιστικά ιδεολογήματα και πολιτικαντισμούς, που εξηγούν την κρίση με όρους "κλέφτες πολιτικοί" και "κακοί Γερμανοί", και σπέρνουν ψεύτικες ελπίδες. Παρασύρονται εύκολα από αυτούς που στην κρίση βλέπουν ευκαιρίες και όσους μικροαστούς δεν τα έχασαν όλα ακόμα και ελπίζουν σε... ανάκαμψη.
Αυτές οι μάζες μπορούν να επαναστατικοποιηθούν όταν μεταξύ τους υπάρχουν οργανωμένοι πυρήνες ή ομάδες αρκετές και ικανές να συνεχίζουν ή να καθοδηγούν τη δράση επιτόπου, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Η μόνη, όμως, καθοδήγηση που δέχτηκαν ήταν οι οργανωμένες μούντζες στη βουλή από τους χρυσαυγίτες.
Αυτό που εγώ θαύμασα στους αγανακτισμένους ήταν οι ανοιχτές συνελεύσεις, αλλά και αυτές παρέμειναν στη λογική της προσωπικής έκφρασης, αφού δεν μπορούσαν, φυσικά, να έχουν συνέχεια. Αργότερα ακριβώς επιδιώκοντας τη συνέχεια τις εκφύλισαν οι συριζαίοι στις γειτονιές, όπου ουσιαστικά μαζεύονταν μόνοι τους όποτε το θυμόνταν. Χρειάζεται κίνηση των μαζών "από τα κάτω" (όπως λέγαμε παλιά) με ομάδες και πηρύνες να έχουν συστηματική σχέση με το κίνημα, κοινή ταξική και ιδεολογική θέση και ικανότητα για συντονισμένη κοινή δράση. Από αυτό είμαστε ακόμη μακρυά. Τα συνδικαλιστικά όργανα αυτό τον ρόλο δεν μπορούν να τον παίξουν, οπότε η όποια αριστερή πολιτική κρίνεται από το πως προωθεί και οργανώνει κάτι τέτοιο ξεκινώντας από τους χώρους εργασίας και όχι από τη "χειραγώγηση" ή τη γενικόλογη "χειραφέτηση" των "μαζών".
2) Τον Σύριζα δεν τον βλέπω διατεθειμένο να συγκρουστεί με την ΕΕ. Οι δημόσιες δηλώσεις για καταστροφή έξω από το ευρώ, δεν με πείθουν. Εκτός αυτού είναι μεγάλη συζήτηση τι θα πει σύγκρουση με την ΕΕ, σε ποια βάση και με ποια κατεύθυνση. Το ΚΚΕ αρθρώνει μια πολιτική πρόταση
- όχι πολύ πειστική είναι η αλήθεια - που έχει όμως, πολύ μεγάλες διαφορές από τη λογική της διαπραγμάτευσης του Σύριζα. Σε μία διαπραγμάτευση παει κανείς αρχικά, φέροντας ακραίες θέσεις και μετά αναζητά το συμβιβασμό. Αν δεν έχει τέτοιο στόχο, τότε δεν έχει νόημα η διαπραγμάτευση.